۰۲۱-۴۴۸۰۳۳۵۷


معرفی کتاب‌ها

عرش در عاشورا

می‌خواهیم از عصاره‌ی عشق، حسین‌بن‌علی(علیه‌السلام) سخن بگوییم؛ هم‌او که زینت عرش الهی بود، هست و خواهد بود. اویی که با بذل جان خویش، مسیری سرخ، فراراه عاشقان کوی الهی ترسیم کرد و فصلی گلگون بر عرش رحمان که قلب مؤمن است، گشود؛ که "إنَّ لِلحُسَینِ(علیه‌السلام)حَرارَةً فِی قُلُوبِ الْمُؤمِنِینَ لاتبردُ أبَداً". او به ما آموخت که برای رفتن و شدن، باید گلگون شد؛ باید قلب را با خنجر عشق شکافت و خونِ آن را نذر یک نگاه محبوب کرد؛ که مسیر یار، نبرد مداوم و بی‌درنگِ حق علیه باطل را می‌طلبد.

می‌خواهیم ببینیم حسین(علیه‌السلام) با قلب‌های ما چه می‌کند... .

در گرماگرم محشر کربلا، ذوالجناح، یار دوشادوش حسین(علیه‌السلام) بود و فراز و فرود او را، همراه می‌شد. حسین(علیه‌السلام) اول میدان بر ذوالجناح، بالا رفت و در آخر، از او به زیر افتاد! اما پیش از نقل این غم‌نامه، بگذارید از یک فراز و فرود دیگر بگوییم؛ از بالا و پایین رفتن پدرش، علی(علیه‌السلام) بر بام کعبه:

«روز فتح مکه، رسول‌خدا(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) به علی(علیه‌السلام) فرمود: آیا این بت را بر بالای کعبه می‌بینی؟ علی(علیه‌السلام) پاسخ داد: آری. پیامبر(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: من تو را بلند می‌کنم، تا آن را بیندازی. علی(علیه‌السلام) گفت: من شما را بلند می‌کنم. پیامبر(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: اگر جمعیتی گرد آیند تا مرا حمل کنند، نمی‌توانند! آن گاه علی(علیه‌السلام) را بلند کرد و بالای خود برد؛ پرسید: اکنون چه می‌بینی؟...

 


انسان به عنوان بالاترین رتبه‌ی نظام خلقت، جمع بین ماهیت و وجود است و دو بُعد جلال و جمال دارد. بنابراین به دو نوع تربیت هم نیاز دارد. یک مربی می‌خواهد که حدود و نواقص را برطرف و شرور و فجور را از او دفع کند؛ و یک مربی که او را در عالم وجود، تعین دهد، تقوا را در وجودش زنده کند و کمالات را در وجودش به ظهور رساند.

این دو تربیت را دو مربی عالی‌قدر، إعمال می‌کنند: امام حسن(علیه‌السلام) و امام حسین(علیه‌السلام). آن دو بزرگوار، دو رکن عرش وجود هستند. طبق روایاتی که در متن کتاب آمده، نور امام حسن(علیه‌السلام) در طرف راست عرش، مستقر شده و امام حسین(علیه‌السلام) نوری است که طرف چپ عرش بر آن، قوام یافته است. در روایات متعدد هم به این نکته برمی‌خوریم که حضرت رسول(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) امام حسن(علیه‌السلام) را در سمت راست و امام حسین(علیه‌السلام) را در سمت چپ، روی شانه، زانو یا سینه‌ی خود می‌گذاشتند.

عرش وجود ما نیز همان قلب، روح و نفس ناطقه است که این دو بازوی نیرومند، پیوسته در آن کار می‌کنند تا ما اسیر آتش ماهیت، شهوت و غضب، و جاذبه‌های دنیا نشویم. بر همین اساس، امام حسین(علیه‌السلام) که مربّی انسان‌هاست تا جلوات باطل را نشان دهد و تار و مار کند، این نقش را به نحو اتمّ و اکمل در کربلا به ظهور رساند، تا عذری برای احدی نماند که بگوید: چون روی حق را کف گرفته بود، آن را نشناختم!

...و این از اسرار شهادت امام حسین(علیه‌السلام) است.


بررسی اثر عشق به امام حسین(علیه‌السلام) در دست‌گیری از انسان

تبیین مقام حسنین(علیهماالسلام) به عنوان دو رکن عرش وجود

معرفی نور سبز حسنی و نور سرخ حسینی به عنوان دو مربی در یمین و یسار قلب

اشاره به جایگاه ماهیت و وجود در عالم ممکنات

راز خلقت آدمی با دو دست جمال و جلال

شناخت جایگاه حسین‌بن‌علی(علیه‌السلام) در کربلا به عنوان مظهر ربّ ذوالجلال

بیان آثار و برکات گریه بر امام حسین(علیه‌السلام) از روایات

 


نویسنده: فاطمه میرزایی (لطفی‌آذر)

قطع: پالتویی

تعداد صفحات: 48 صفحه