۰۲۱-۴۴۸۰۳۳۵۷


پرسش و پاسخ

پرسش 64: می‌گویند: خواب‌های انسان، متأثر از اتفاقاتی است که در طول روز برای او می‌افتد. پس چرا گاه با اینکه روز را در کسب معارف می‌گذرانیم، شب، خواب‌های دنیایی می‌بینیم؟

جواب: البته دیدن خواب‌های دنیایی، حتماً نشانۀ بدی نیست. گاه ممکن است روح، نگران یا در فشار باشد و خواب‌های پریشان (اضغاث‌احلام) ببیند. این خواب‌ها، نشان‌دهندۀ تعیّن روح نیستند و لازم نیست نگرانشان باشیم.

اما اینکه در شرایط عادی و پس از محشوربودن با معارف الهی، چرا خواب دنیایی می‌بینیم، به نحوۀ کسب معارف برمی‌گردد. اگر فقط ذهن و خیالمان درگیر شود و نور معرفت به روح و قلبمان راه پیدا نکند، یعنی فقط علم حصولی باشد، خوابی که می‌بینیم، برخاسته از خیال ماست که با شنیدن معارف، عالَمی دور از واقع ساخته و همان را در خواب، تصویرگری کرده؛ پس طبیعی است که خواب معنوی و نورانی مطابق حقیقت نباشد.

اما اگر قلب و جان انسان، حقیقت معارف را بچشد، دیگر کار به دست خیال نیست؛ قلب که حرم‌الله است، کار می‌کند و در طول روز با سوز درونی و حرکت و مجاهده، موانع ظهور حق را برمی‌دارد تا نفس ناطقه در خواب، آن حقایق را صورتگری کند. اینجا خواب‌هایی که انسان می‌بیند، واقعی است و حتی اگر ظاهراً خوب نباشد، نشان‌دهندۀ ملکات برزخی و رذایل اوست که تلنگر می‌زند و او را آگاه می‌کند تا به فکر رفع آن‌ها باشد.

بنابراین کسب معارف، اگر حرکت قلبی ایجاد کند، نتیجه‌اش در خواب آشکار می‌شود. اما علم حصولی و درس ذهنی، چنین نیست و نورش به درون وجود انسان و خواب‌های او نمی‌تابد.