۰۲۱-۴۴۸۰۳۳۵۷


سخنرانی

بهانه‌ای برای دعا

می‌خواهیم از دعا بنگاریم و چه سخت است از چیزی گفتن که همواره بی گفتن و نگاشتن، با ماست. دعا مغز عبادت و کلید رسیدن انسان به قرب الی الله، حیات روح و اصلأ روح حیات است. دعا اسم اعظمی است که سرمنشأ ظهور اسماء الهی از باطن انسان است؛ چه نردبانی بهتر از آن برای عروج می‌یابیم؟ چه گریزگاهی بهتر از آن برای دوری ازشیطان و به سوی خدا دویدن؟ دعا، طلبی است که در جان موج می‌زند تا بالا رود وکمال روح حاصل آید؛در دل هر موجودی دعایی پنهان است که به آن تکامل می‌بخشد؛ هرچه موجود،بیشتر درک کوچکی و درد خود کند، اجابت دعایش سریع‌تر خواهد بود؛

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق                             لیک چو درد نبیند که را دوا بکند؟

یقینأ اگر باور قلبی‌مان بود که اعمال خاضعانه و دعای عاشقانۀ ما، نقص‌های وجودی‌مان را برمی‌دارد و مسیر بندگی را هموار می‌سازد،حتی یک‌روز را بی تلاوت قرآن و دعای خالصانه، پشت سر نمی‌گذاشتیم. اما پرستش، آنگاه تمام است که با عشق همراه باشد؛ اگر دعاکننده سرد و افسرده،خسته و پژمرده، روی به معبود آورد؛ شایسته اجابت نیست. اگر به دنبال اجابتیم باید گرم عشق شویم و از غیر رها. از سید عاشقان نیز بیاموزیم که می‌فرماید"پروردگارا تویی که عشق اغیار را ازدل عاشقانت زدودی تا بدانجا که جز تو با دیگری عشق نبازند"

چندان دعا کن در شبان، چندان بنال اندر نهان                       کز گنبد هفت آسمان، در گوش تو آید صدا

بانگ شعیب و ناله‌اش،وان اشک همچون ژاله‌اش                  چون شد ز حد از آسمان آمد سحرگاهش ندا

آنقدر اشک صدق بریزیم که دل پاک شویم و خداوند جز در دل‌های پاک، لانه نمی‌گزیند.

... و اینک، نام ام‌داوود ما را به یاد اشک و آه و دعا می‌اندازد. دعایی پس از تازه‌شدن دهان با تلاوت بی‌وقفۀ قرآن. آنجا که انتهای اعمال و در آغاز دعا توصیه به اشکی اندک می‌شود که بهای اجابت است، درمی‌یابیم رب جلیلمان درپی بهانه‌ای است که جانمان را به دعا آرام کند.

آیا ام‌ابیها(علیهاالسلام) به یاری مان نمی‌شتابد که ام‌داوود، بهانۀ آن بها شود؟ به یقین می‌شتابد و می‌نویسد اجابت دعایمان را در پانزدهمین روز مبارک ماه رجب‌المرجب، ان‌شاالله.

افق از نگاه دکتر آیه کریمی